De geschiedenis van de Doopsgezinde gemeenten in Rusland in de oorlogs- en revolutiejaren 1914 tot 1920, O. Hylkema, 1920

zuivertype van. De oude Doopsgezinden waren slechts een vernieuwde in voortzetting Es opleving in den Hervormingstijd van det- _ gelijke. bestaande groepen en gemeenten. Zij hebben zeer _ sterk zich zuiver willen houden van de wereld en in de wereld een gemeente willen vormen, de bruid Christi, die Hem alleen wilde toebehooren en dienen. Hun godsdienst etage, … was een innerlijke en practische; hij eischte geen vorme- ‚ lijkheid of uiterlijkheid, leer noch letter, priester noch gezag, alleen een hart dat door Christus tot God was gebracht en een daadwerkelijk dienend leven voor Zijn Rijk. Aep De Doopsgezinde gemeenten in Weentad, ee DE gemeenten van de Doopsgezinden 4d werden oorspron- _ kelijk voornamelijk in ons land gevonden. Tegen hen in À het bijzonder waren de inquisitiemaatregelen en de bloed- oa _ plakkaten gericht in de 16e eeuw. De meeste martelaren in ons land uit den Spaanschen tijd waren Doopsgezinden. De Roomsche kerk beschouwde deze Christenen als haar ergste vijanden. De Hervormde kerk was hun evenmin welwillend gezind, omdat de gemeente zoo geheel de kerkelijke leer en instellingen en alles, wat de menschen - en | later aan het Evangelie hebben toegevoegd, als bijkomstig beschouwde en verwierp. De Staat waardeerde de Doops- He gezinden als rustige en nijvere burgers, maar behandelde hen toch als half-berechtigden, omdat zij buiten de _ Staatskerk stonden en ook, ‘overeenkomstig den geest van hun Meester, geen wapens wilden dragen. Ee Vandaar dat, zelfs in ons vrije Nederland, de gemeenten | | _der _Doopsgezinden tot aan de revolutie van 1795 slechts geduld. werden, en hun godsdienstoefeningen niet anders *) Den naam iDborapeainaer hebben de ‘gemeenten in ons land gekregen door haar houding ten opzichte van den doop, die opviel omdat zij integen- stelling met de kerken alleen waarde toekenden aan den doop van volwassenen, ens Le Doopsgezinden werden naar Menno Simons, die later tot hen toetrad $ en een hunner leiders werd, ook wel, zooals in Friesland b.v, Mennisten _ genoemd. In het buitenland heeten zij nie est Mennonieten, A À hi NES dan o úp ‘verscholen. plaatsen. mochten gehouden wörden. id Vóór dezen tijd, maar vooral daarna, hebben de Doops- i À } Nama gemeenten in ons land zooveel. van hun oude — _karakter verloren, dat zij tegenwoordig (in ons land) zoo goed als niets meer daarvan balen ge | __ _„Verwaterd nakroost van een_ roemrijk voorgeslacht”, x _ zeide Dr. Abraham Kuyper terecht; ofschoon — in de Doane: f ze gezinde gemeenten sluimert nog veel, zeer veel van het _ oude. En de tijd lijkt mij nabij, waarop het ontwaken zal tot nieuw leven. En dan liggen in onze gemeenten, hoe …____ verwereldlijkt en verkerkelijkt ook, mogelijkheden als in geen enkele andere ín ons land, om een „waarachtige À ___ gemeente te vormen en veel goeden arbeid í in de wereld ie je dn 5 te eran voor kes en Zijn ondere, NE)