De geschiedenis van de Doopsgezinde gemeenten in Rusland in de oorlogs- en revolutiejaren 1914 tot 1920, O. Hylkema, 1920

en. om het zonder predikanten te kunnen stellen. En de eigen Doopsgezinde scholen geven aan de _ gemeente een zoo algemeene en goede godsdienstige ont- a wikkeling, voorts aan velen een zoo voldoende ROOG … Ontwikkeling, dat dit zonder schade kan. | ‚ De groote welvaart, waartoe onze broeders in de 19e Ee eeuw gekomen zijn, heeft ongetwijfeld de gewone ver- __zoeking meegebracht, om wat meer met de wereld mee te doen, en daarvoor den ouden eenvoud en het oude __gemeenteleven wat op te geven. Hoevele Doopsee den in ons land hebben. niet, toen zij rijk waren geworden, i _de 18e eeuw de gemeente, die hen buiten de wereld iid, letterlijk en fieuurijk vaarwel gezegd! | ‚In Rusland echter bleef een tegenwicht Be in den helen gemeenschappelijken arbeid en in de vele opofferingen, die men samen voor het gemeenteleven zich getroosten | moest. Niet alleen de eigen instellingen droeg men samen, „maar ook de nooden_ elders, ook het zendingswerk werd — als taak der gemeente gezien. De Nederlandsche Doops- _ gezinde zending ontving haar meeste geld en haar meeste Ade uit Rusland. Toch kwam wel hier en daar _ een andere geest, welke zich. onder. de jongeren zelfs uitte in een minder streng vasthouden aan het oude weer- _toosheids-beginsel. Wat de toenemende rijkdom enwereldsche _ invloed mogelijk aldus nog voor gevolgen zouden hebben | Oee valt niet te zeggen, daar de rampspoed der laatste jaren aan alle welvaart een. einde gemaakt heeft. „Mis- „schien hebben wij: dien geod gehad o om ons he bewaren”, ol 1 GEMEENTEN IN RUSLAND. Gen OC a _z00 heeft een van hen mij gezegd. Misschien. Alleen God Hen in weet alle dingen. Hoe sterk na ‘honderd: jaar overigens het hadde boden A „dienstig leven nog aanwezig was, blijkt genoeg uit hetgeen voorviel in de jaren 1874—1880. De toenmalige Tsaar ‚stelde in 1874 voor geheel Rusland den algemeenen mili- tairen dienstplicht in. Ook He oude der Doops- 1} _gezinden werd ingetrokken. - Dit gaf een grooten schrik onder de beopsceanden HEE Zij wisten, dat zij allen trouw zouden blijven aan wate ; Jezus Christus hun gebood. Zij zagen hun geheele bestaan in gevaar, want de pers stookte tegelijk het volk op tegen de eigen scholen, taal en ’t zelfbestuur der Doopsgezinden, _ Toen besloten allen om liever huis en hof te verlaten en alles op te geven, wat men zich verworven had, dan de innerlijke goederen prijs te geven. De Doopsgezinden besloten in massa tot landverhuizing en esn passen aan in St. Petersburg. Deze houding maakte een grooten indruk op de regeering. gj Men zegt, dat den keizer de oogen vochtig werden, toen hem alles werd medegedeeld. Zijn minister. moet gezegd hebben: „Als de Doopsgezinden weggaan, dan zijn hun kolonies, die zij uit woestenij tot tuinen gemaakt hebben, _ in drie jaar weer de oude woestenij”. De keizer zond dienzelfden minister om in persoon met de Doopsgezinden te onderhandelen. Het gevolg was, dat zij vrijg